Ik hoor het regelmatig. Collega’s die aangeven het soms best lastig te vinden om goed om te gaan met iemand met een chronische aandoening en van de mensen met een chronische aandoening wat het effect is van hoe collega’s met ze omgaan. Dat kan positief zijn, maar soms pakt het ook heel slecht uit. Met alle gevolgen van dien. De komende weken geef ik hier een aantal tips voor. Vandaag trap ik af met de eerste, je collega is meer dan haar chronische aandoening.

Je collega is meer dan haar aandoening

Wanneer iemand net te horen heeft gekregen, dat ze reuma, verandert er veel. Dan lijkt er niets anders meer te zijn doen de aandoening. Iedereen gaat daar anders mee om, de één gaat juist veel praten, de ander trekt zich terug en wordt juist stiller. Maar je collega is (nog steeds) je collega én mens. In ieder geval veel meer dan alleen haar aandoening. Die collega die ook gewoon wil lachen om flauwe grappen. De collega die ook gewoon knetterhard wil werken om die ene deadline samen te halen. De collega die jou ook wil helpen. Maar ook de collega die het wil horen, wanneer je feedback hebt op haar werk. Je wilt niet steeds met handschoentjes aangepakt worden, omdat je reuma hebt. Je wilt niet alleen maar zielig gevonden worden.

Wanneer je te maken hebt met reuma, wil je niet steeds de patiënt zijn. Je bent nog zo veel meer. Wanneer je als collega alleen daar aandacht aan besteedt, versterk je het ziek-zijn-gevoel.

Vergelijk het met iemand die zwanger is

Vergelijk het met iemand die zwanger is. Je vraagt soms hoe het gaat met de zwangerschap. Maar niet iedere dag dat je haar ziet. Daar wordt niemand blij van. Jij niet, maar je collega die zwanger is, ook niet.

Wanneer je aan je zwangere collega vraagt hoe het gaat, krijg je soms een reactie in juich stemming. Maar soms ook niet. Vermoeidheid, de nodige pijntjes en misselijkheid, het hoort er allemaal bij en we vinden het heel normaal dat je zwangere collega daar af en toe over heeft. Dan ervaren we het niet direct als klagen. Toch? Met een chronische aandoening is het ook zo, de ene dag gaat het beter dan de andere. Soms is het ronduit rot om er mee te moeten leven. Door het soms te uiten, lucht dat op.

Luisterende oor

Soms hebben ze dan ook wel behoefte aan dat luisterende oor. Wie niet trouwens? De balans daarin vinden is lastig. Laat het voor een groot gedeelte bij de desbetreffende collega. Zorg ervoor dat ze zich prettig genoeg voelt om naar je toe te komen, wanneer die behoefte er is. Dan kun jij erop vertrouwen dat ze dat ook zal doen. Stel simpelweg de vraag ‘hoe gaat het met je?’. Je collega maakt dan zelf wel de keuze om het over haar gezondheid te hebben, of niet. Je hoeft niets anders te doen, dan daar écht naar te luisteren.

Wat is jouw ervaring?

Heb je ervaring met een collega met reuma? Wat is jouw ervaring?