Eén keer per 2 maanden krijg ik zelf injecties tegen de ontstekingen en pijn die ik door mijn reuma heb. Ik zat bij een fijne kliniek en arts in Almere, maar zij ging werken voor dezelfde kliniek maar dan in Alkmaar. Voor mij iets verder weg. Na zo’n injectie mag ik zelf geen autorijden, dus ik heb altijd iemand nodig die mij rijdt op zo’n dag. Dag vrijheid en onafhankelijkheid. Dat weerhield mij er ook van op direct mee te gaan naar Alkmaar. Terwijl als ik zelf zou kunnen rijden ik er geen seconde over zou twijfelen. Maar hé, dan leg ik dat de anderen ook op. En Alkmaar is toch echt iets verder. Dus vraag ik meer van hun tijd. En ik vraag al zo veel. Tenminste dat is mijn gedachte. Ik mijn praktijk zie en hoor ik dit heel vaak. In dit blog ga ik daar verder op in. Wat zijn de effecten op je reuma als je niet om hulp vraagt, om die ander maar niet te belasten. We gaan kijken of die ander wel echt belast wordt. Als afsluiter mijn tips om wel om hulp te vragen.

Effecten van niet om hulp vragen voor jezelf

Laat ik daar heel simpel over zijn, je gaat aan je grenzen voorbij. Hoe gaat dat dan? Oké in de meeste gevallen gaat het zo. Iedereen is uniek natuurlijk, jij ook. Maar een patroon zit er vaak wel in.

We vragen dus niet om hulp, omdat je denkt dat je de ander er mee belast. En dat mag in ons hoofd natuurlijk niet.
Dus blijven we er mee rondlopen.
Want we lossen het zelf wel op. Toch?
Dus gaan we piekeren.
Van piekeren is nog nooit iemand beter gaan slapen.
En daar waren je grenzen. Want slecht slapen is funest voor je grenzen en de balans tussen belasting en belastbaarheid. Want de belastbaarheid gaat naar beneden. Wanneer de belastbaarheid naar beneden gaat, komen letterlijk de grenzen van wat je kan doen op je af. Wordt niemand blij van.

Belast je de ander er wel mee?

Even terug naar die gedachten “ik belast er de ander mee”. Durf eens heel eerlijk te zijn naar jezelf. Is dat wel waar? Heb je het al eens gecontroleerd, door het te vragen? Ja, dat vraagt wat kwetsbaarheid, maar levert je heel veel op. Echt waar. Al is het maar dat je onderscheid maakt wie je echte vrienden zijn. Want laten we eerlijk zijn. Mensen die je om hulp vraagt en dat wel als belasten zien… Enige nuance is hier wel op zijn plek, het hangt van heel veel factoren af natuurlijk. Was de hulpvraag te voorkomen? Hoevaak vraag je om hulp? Ga zo maar door.
Als je de ander er niet mee wilt belasten, ontneem je de ander iets. Ontnemen? Huh, die moet je uitleggen Astrid. Doe ik graag. De mensen waarvan we denken dat we ze belasten, willen je graag helpen. Daar zijn het vrienden of collega’s voor namelijk. Ondanks dat je niet om hulp vraagt, ga jij wel over je grenzen heen. Logisch gevolg daarvan is dat je jezelf meer afsluit voor anderen. Maar die vrienden van je zien en merken dat wel. Met andere woorden, ze hebben wel door dat je verandert, maar kunnen weinig voor je doen, omdat jij hun hulp niet toelaat. Ze staan dus aan de zijlijn machteloos toe te kijken.
Je kunt het ook vergelijken met een toren die je om je heen hebt gebouwd en steeds hoger en hoger bouwt. Logisch ook, want om hulp vragen wordt steeds lastiger. Maar het helpt je echt niet. Breek die toren dus langzaam af. Beetje bij beetje.

Tips om wel om hulp te vragen

  1. Spreek je angst eens uit. Voelt de ander het als belasten?
  2. Geef aan waar je behoefte aan hebt. Een luisterend oor? Vertel het. Een collega die iets voor je nakijkt omdat jouw concentratie lager dan laag is, vraag het. Hoe concreter jij bent, hoe makkelijker het voor de ander is. Weet je niet waar je behoefte aan hebt. Benoem dat dan. Het samen bespreken en opties bedenken, helpt je alweer verder.
  3. Accepteer dat je hulp kunt en mag gebruiken. Dit betekent vaak ook je kwetsbaar opstellen.
  4. Begin met de mensen die het dichts bij je staan. Die je het meest vertrouwt. Bouw langzaam dat cirkeltje om je heen uit. Breek de toren om je heen dus stukje bij beetje af.
  5. De hulp die je krijgt is uiteindelijk niet vanzelfsprekend. Waardeer het en blijf dat oprecht doen. Een dank je wel doet wonderen.