Zie jij het totaalplaatje?

//Zie jij het totaalplaatje?

Zie jij het totaalplaatje?

Als gevolg van mijn ongeluk, nu 8 jaar geleden, had ik mijn ellepijp gebroken. Complexe breuk, revalidatie duurde een half jaar. IJzeren pinnen erin, paar maanden later ijzeren pinnen eruit. Tien dagen gips. Daarna moest ik mijn arm weer gaan bewegen. Hoe dan?! Hij stond in een hoek van 90 graden. In het begin 5 dagen per week fysiotherapie en nu zie je er bijna niets meer van. Alles bij elkaar, veel pijn. In de tijd vond ik de pijn verschrikkelijk. Nu na 8 jaar met chronische pijn denk ik regelmatig ‘doe mij nog een paar keer een gebroken arm, als ik dan mijn huidige pijn in mag leveren’.

Een gebroken arm hoef je niet uit te leggen

Niemand, maar dan ook echt niemand, die me toen vroeg uit te leggen hoe het is om je arm gebroken te hebben. Niemand die vroeg hoeveel pijn ik dan precies had. Niemand die me vroeg waarom ik die fles niet open kreeg. Niemand die aan me vroeg, waarom ik nou zo moe ben van een gebroken arm.
Dit zijn vragen die ik nu wel regelmatig krijg. Ik vind het niet erg, ik leg het graag uit. Ik geloof dat veel onbegrip komt door gebrek aan kennis. Stel ze dus ook. Pas dan kan ik je onwetendheid weg proberen te nemen.

Wat gebeurt er wanneer je geen vragen stelt?

Je bent gehaast, ziet snel iets gebeuren en loopt weer door. Ondertussen heb je er je eigen ideeën bij. We hebben snel een oordeel klaar staan. Heel menselijk, doen we allemaal.  Steeds geeft ze aan moe te zijn, maar ze kan wel op de borrel blijven. Wanneer gesjouwd moet worden, geeft ze niet thuis, maar wel op het moment dat leuke dingen gedaan moeten worden. Op maandag niet kunnen werken, maar wel op een festival geweest het afgelopen weekend. Het zal allemaal wel meevallen met de pijn.

Kijken naar het totaalplaatje

Alles hangt samen met de context. Ik ga even een proefje met je doen. Wat zie jij op deze afbeelding?

Wat zie jij?

Wat zie jij?

Je ziet vaak niets aan mensen met een chronische aandoening. Dat wil niet zeggen dat het er niet is. Jij ziet niet dat je collega na die borrel (waar ze heel graag bij wilde zijn, om niet steeds af te haken) heel het weekend plat heeft gelegen. Je ziet niet de worsteling van je collega die zelf zo graag zou willen dat ze mee kan sjouwen. Je ziet niet dat het festival de enige vorm van vakantie is die je collega heeft. Meer financiële ruimte voor vakantie is er niet door de torenhoge zorgkosten. Het gedoe om te regelen dat de medicatie mee mag op vakantie laat je collega ook maar wat graag aan haar voorbij gaan.

 

Het gebeurt je toch, je fronst je wenkbrauwen bij een situatie met je collega. Kan gebeuren. Maar stap 2 is: ga het gesprek aan met je collega. Ga vragen stellen en luister ook echt naar het antwoord.

 

Vind jij de omgang met je collega met een chronische aandoening lastig? Hier vind je meer tips. 

 

By |2018-07-09T19:06:44+00:00juli 9th, 2018|Werk en geld|0 Comments

About the Author:

Reageer